Eshte kthyer ne nje tradite tashme per mua qe ne fund te dhjetorit te ulem dhe te shkruaj per vitin qe po mbyllet. Kjo leter eshte nje moment reflektimi me veten qe te gjithe e bejme shpesh gjate vitit, dhe nje menyre per te mbledhur dhe ruajtur ne formen e kujteses personale – qe mua me pelqen ta ndaj ketu ne blog – dhe me krijon mundesine per t’u rikthyer pas nga viti ne vit e riperjetuar emocionet qe mbushin jeten time.

Viti qe po le pas, ka qene nje vit nga ata qe nuk vijne shpesh. Si i tille, ka qene nje vit te cilit e ndjej se ne te ardhmen do te me duhet t’i referohem si pike kthese ne menyren se si e shoh veten, se si marr vendime per gjera qe dua te bej, dhe se si mund te pranoj ndryshimet qe me vijne ne menyre te programuar por dhe te papritur.

Kur deshiroj te pershkruaj se cfare ka ndodhur ne muajt qe shkuan, fjala qe me mire do te permblidhte ndodhite, eshte intensitet. Cdo gje ka ndodhur me intensitet dhe ne menyre te menjehereshme e perfundimtare. Keto karakteristika me kane bere te mendoj gjate dhe te perpiqem te kuptoj natyren e vertete te vendimeve qe duhet te marrim ne jete, e ne te nuk ka lojera por thjesht zgjedhje te cilat te kushtezojne aq shume te ardhmen, prandaj dhe eshte shpesh e veshtire te zgjedhesh rrugen qe deshiron te ndjekesh pasi, nese e merr ate drejtim, dyert mbyllen pas teje dhe nuk ke me mundesi te kthehesh pas. Por nga ana tjeter, pikerisht ne ate vend ku ti ndergjegjesohesh se nuk ka me kthim prapa, aty kupton sesa e forte mund te jesh dhe sa je ne gjendje te shijosh realisht boten e mundesive qe shfaqet para teje, nderkohe qe ajo qe po le pas shkermoqet e behet cope e cike…

Stay strong!

Gjate ketij viti mund te them se kam qene ne syrin e ciklonit dhe dallget me kane perplasur me aq shume te papritura saqe kur kuptoj se sa force mund te nxjerr se brendshmi per te perballuar sfida te verteta dhe rrenjesore, e qendruar ne kembe dhe me nje buzeqeshje te skalitur ne fytyre, ndjehem e gezuar.

Nese dua te them ate qe vertet ndjej kur e kthej veshtrimin dhe perpiqem te pershkruaj ndjesine, duhet te them se gjate tij kam perjetuar aq shume emocione e ndryshime, sa padyshim mund te them se ka qene shume i vyer per jeten time. Nese deshiron te rritesh, duhet te pranosh ndryshimet qe te bejne te dalesh nga zona jote e rehatise…

Mbushur me nje numer te madh pyetjesh e perse-sh, 2017-a me ka dhuruar nje sere perjetimesh te shumellojshme, shoqeruar me erera te forta ndryshimesh per mua.

Filloi si nje moment ndryshimi mendor, kur papritur ngjarjet u rrokullisen nje nga nje, e here-here dy nga dy, duke me cuar ne shume udhetime, e duke me dhuruar aq shume surpriza te bukura, saqe kur dua te rradhis cfare kam jetuar gjate tij, me duket sikur historite me ngaterrohen e ne te njejten kohe formojne nje sfere perfekte me ngjyra e detaje qe shkelqejne.

Viti i udhetimeve te shumta, rizbulimit te pasioneve te brendshme, realizimit te disa prej deshirave te mia me te medha profesionale dhe personale.

Nje pjese te tyre kam gjetur kohen te ulem e te shkruaj per emocionet qe me dhuruan, shoqeruar dhe me foto te shumta, por emocionet me te medha dhe me te bukura flene brenda shpirtit tim, e eshte aq e veshtire te them se mund te pershkruhen teresisht.

Ne muajin mars, vendosa qe ta zhvendos blogun nga nje platforme ne nje tjeter. Nuk di pse deshiroj te mendoj se aty filloi ne mendjen time ndryshimi. Ne diten e pare kur une vendosa te behesha pjese e nje platforme online per te publikuar mendimet e mia, kisha zgjedhur qe kete gje ta beja permes Google Blog. Edhe pse pas disa kohesh kisha eksploruar nje platforme shume te ndryshme por per mendimin tim dhe shume profesional, WordPress, ende nuk kisha guxuar qe dashurine time te pare dhe te madhe per shkrimet e mia, ta transferoja ne nje hapesire te re. U zgjova me deshiren per ta realizuar, per ta zhbere ate qe me aq shume perkushtim e kisha formatuar e ndyshuar sa e sa here, per ta ribere, per ta cuar ne nje nivel tjeter kete ditar te mendimeve te mia.

Eshte shume e thjeshte te pershkruhet filozofia qe une kam per kete hapesire, vetem duke ndjekur fotot e meposhtme dhe mesazhet e tyre…

img_2438

E them gjithnje, qe mbi te gjitha mua kjo hapesire me ka ndihmuar te shkoj ne dije dhe aftesi qe ndryshe nuk do te kisha pasur mundesi t’i eksploroja e t’i mesoja. Nga ana tjeter permes shkrimit kam arritur te shfaq nje ane timen qe do te ishte e veshtire te dilte ne pah ne nje tjeter forme. E permes tij, kam njohur aq shume njerez, qe kane ashtu si une nje deshire te madhe per te shkruar dhe publikuar boten e tyre te brendshme online. Kjo eshte thjesht nje ndjesi e bukur dhe e vecante.

Blogu im ka qene gjithnje nje faqe ku une ndaja mendimet per ngjarjet e dites, here me sinqeritetin e fjaleve te te perditshmes se thjeshte, e here ne formen e disa mendimeve me te terthorta me nje tis te lehte ne perpjekje per te fshehur sadopak te verteten qe shpesh nuk eshte aq e kendshme sa do donim. Megjithate gjate ketij viti kam ndare ketu 14 postime te mbushura me udhetime dhe histori prej tyre, e sonte qe po shkruaj keto rreshta shoh se ne ‘drafts’ apo ‘ende te papublikuara’ dhe qe ende kane nevoje per t’u perpunuar e perfunduar jane edhe 6 postime ne po te njejten kategori.

img_2439

Asgje nuk ndodh pa nje arsye, dhe deshiroj te mendoj se fakti qe ende nuk u jam rikthyer per t’i perfunduar, e ka nje perse. Ndoshta nje dite do ta gjej kohen dhe deshiren per t’i publikuar… Mund t’i shikoni ne cdo kohe nese zgjidhni kategorine “Ne udhetim” dhe do te keni mundesi te vizitoni disa vende te mrekullueshme te cilat ma mbushen shpirtin me aq shume emocione dhe dije njekohesisht. Une nuk jam as e para as e fundit qe e shpreh kete konstatim, por udhetimet jane investimi me i mire qe mund te bejme per veten. Permes tyre, meson aq shume per historine, per kulturen e vendeve te tjera, per menyrat e ndryshme qe ekzistojne pertej botes sone brenda te ciles ndjehemi te gjitheditur e te rendesishem, per rendesine qe kemi ne glob dhe se ne padyshim nuk jemi qendra e universit por thjesht nje copez e vogel brenda shumellojshmerise se copezave te tjera, shume te bukura e te rendesishme gjithashtu…

Uroj qe ne vitin e ri qe po vjen por dhe ne shume vite qe do ta pasojne, te kem dhe te jem e lumtur se brendshmi. Kete gje ua uroj te gjitheve pasi nese njeriu nuk ndjen lumturi se brendshmi nuk mundet te rrezatoje miresi se jashtmi. E kjo bote ka kaq shume nevoje per dashuri dhe energji pozitive nga te gjithe ne…

Uroj qe te kem forcen dhe kurajon qe ne vitin e ri te ngrihem pertej kufijve mendore qe shpesh me ndalojne te eci ne rruget e pashkelura. Kete gje ua uroj te gjitheve qe ashtu si une ndjejne se mund te kene dhe mund te jene me mire dhe te bejne me shume me veten dhe per veten, por dhe per te tjeret.

Uroj qe ne vitin e ri ashtu si dhe ne kete vit te jemi me zemer te mbushur me gezim dhe te rrethuar me ngjarje te bukura dhe emocione e arritje personale dhe profesionale.

Jeta eshte shpesh e padrejte por eshte aq e bukur dhe ia vlen te perpiqemi qe te jete ashtu sic duam.

Nga Tirana, me shume sinqeritet,

Blerina.

Dhjetor 2017

Advertisements

2 thoughts on “Letra e fundvitit ~ Lamtumire 2017

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s