E Mire

Nuk e di, sa me shume kalojne ditet, aq me shume e ndjej se e verteta qe mbartim brenda vetes na ndihmon te gjejme rrugen tone. Mund te duket si nje nga ato theniet qe dalin nga librat, por une e ndjej se eshte keshtu. Eshte ai modeli i ideales qe kemi se brendshmi qe na drejton ne situatat ku ndodhemi, menyren si te pergjigjemi dhe te bindemi qe po gabojme.
Eshte kutia brenda te ciles na kane futur dhe jashte se ciles nuk duhet kurrsesi te guxojme te nxjerrim as majen e hundes sepse thjesht ajri i lejuar eshte ai brenda kornizes. Me kalimin e diteve, koha shkon dhe rutina e te qendruarit brenda izolimit te kufirit te paracaktuar se jashtmi, na ben te mesohemi me kete gjendje derisa te na duket normalitet. Pikerisht te na duket, sepse dukjet nuk jane e verteta. 
Ndoshta as idealja qe mbartim brenda vetedijes sone nuk eshte e verteta, ndoshta eshte nje deshire per te arritur persosjen, ndoshta eshte thjesht natyra njerezore qe kerkon ne menyre egoiste me te miren, per veten, per jeten, per gjerat, per parimet, per te qene ne mes te idealit te te mires.
Kam filluar te mendoj se ne menyre te cuditshme na kerkohet te harrojme pikerisht kete gjendjen ideale te ngritur aq bukur brenda nesh, duke na ndryshuar cdo dite ne akte e sjellje ndrydhese, ku sillemi e persillemi si qenie te paarsyeshme duke modifikuar shpirtin.
Nje buzeqeshje qe fsheh nje mendim, nje veshtrim dashamires mbi buzeqeshjen qe fsheh nje mendim, nje veshtrim dashamires qe ngultasi te miraton me qepalla qe hapen e mbyllen mbi buzeqeshjen qe fsheh nje mendim…
Mendimet e thjeshta e te verteta qe nuk gjejne kurajon te artikulohen e te thuhen butesisht. 
E serish eshte shume e thjeshte. E verteta ime qendron e paprekur brenda meje, e kur rrugeve te mia ndesh te tjere njerez qe ashtu si une mbartin te verteta te cilat nuk ngurrojne t’i shprehin, ato marrin jete, aktualizohen ne menyre ideale, permes sjelljesh e parimesh te drejta qe nuk mund te gjejne forme ne nje bote ku te jesh i vertete eshte kaq e gabuar.
Eshte bota e vlerave te humbura, ku cdo gje qe ka vlere shitet dhe blihet, e ku asgje tjeter qe nuk mund te perkthehet ne vlere parash, thjesht nuk konsiderohet, sepse eshte nje hic. Por ne fakt nuk mund te jete keshtu, nuk duhet te jete keshtu, nuk eshte keshtu.
Eshte ajo pyetja naive qe papritur artikulohet nga mendjet e erresuara qe duan vetem te mberrijne ne nje qellim, permes mjetesh po aq te erreta e madje te ndotura shpesh, e nuk ka menyra e mjete me te ndyra sesa ato qe perdoren per te shkelur mbi vlerat dhe idealet e te mires ne vetvete. Duke ndryshuar nga pak gjithmone cdo gje e cdo te vertete perreth saj, mberrijme ne momentin kur e mira, ashtu si nje ideal behet vetem nje ide per te cilen mund te flasesh por nuk mund ta kesh. Por une e di qe ekziston, dhe e di si duhet te jete, prandaj ndjehem e vetme perballe shume genjeshtrash qe ngrihen te forta perballe nje te vertete te vogel e zedobet qe gjallon me veshtiresi brenda nje ideali edhe me te brishte se vete qenia qe e mbart.
Duhet ndihme te harrosh idealet dhe te perballesh me nje bote te mbushur me shume ideale te ndryshuar e te zhdukur shpesh nga rrenjet. Por nuk mund te jete keshtu, nuk duhet te jete keshtu, nuk eshte keshtu.
Dhe une ashtu si ti, e si shume te tjere si une dhe si ti, e dime se nuk mundet te jete gjithmone keshtu. E mira ekziston dhe ajo nuk mundet vecse te na jape drite per jeten brenda idealit te se mires. Une e ndjej qe eshte keshtu, ka qene gjithmone keshtu dhe do te jete dhe kur te mos kem me fuqi te mendoj dhe te pranoj qe ende mund te jetoj duke mbartur brenda meje nje ideal te te mires dhe se vertetes, se si nje njeri mund te jete, sesi nje njeri i mire mund te jete ne kete jete, se si nje njeri i mire mund te njohe te tjere njerez te mire dhe ta bejne me te mire kete jete, se si shume njerez te mire mund te ndryshojne per mire kete jete, ketu, diku, nuk ka rendesi, por e mira ekziston dhe une nuk mund te heq dore prej saj, as sot, as neser, as kurre…
Megjithate une hesht perballe erresires, sepse kam njohur driten. Prej drites me buron forca qe te eci dhe te ndjej se ka jete brenda meje, se e mira me mbush shpirtin aty ku nuk mundet te gjej force te qendroj ndryshe. 
E kupton, eshte e qarte, e kthjellet, si vete drita, eshte kaq e thjeshte, ashtu sic duhet te jete e ashtu sic ka qene gjithmone… E Mire!
Advertisements

One thought on “E Mire

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s