Rastësi elementare

Është pasditja e parë e ditës së parë të punës për këtë javëËshtë fillim shtatori dhe të gjithë janë rikthyer në detyre për të dhënë kontributin e tyre në të përditshmen e ngjeshur që mesa duket ka zëvendësuar vrullshëm e menjëhershëm pushimet e shkuara tashmë.
Shiu i dendur që filloi në mesditë më riktheu të freskët ndjesinë vjeshtuke të Tiranës, ku papritur shfaqen të gjithë mjetet e fshehura nëpër parkime të futura brenda pallateve dhe rrugëve dytësore. Kënaqësia e të pasurit rrugën për vete tashmë duket si një ndjesi e largët, pasi të njëjtën korsi të duhet ta ndash të paktën me gjysmë-makinën e drejtuesit të paduruar në krah.
Edhe pse përgjithësisht pëlqej të hap rrugën dhe të lejoj të kalojë çdo person që shpreh nervozizëm të çdo lloji, sërish ndjej se e vetme nuke ndryshoj dot situatën e rënduar akustike përreth meje. Nuk mundem të mos vëre sesi këmbësorët presin me minuta të tëra të kalojnë nga një anë e trotuarit në tjetrën pasi askush nuk ua jep të drejtën të kalojnë. Nuk mund të them se është pikërisht vendi i duhur për të kaluar pasi pak këmbësorë zgjedhin të përdorin vijat e bardha, por në fund të fundit, njeriu vjen i pari, prandaj edhe sikur të zgjedhë që në atë moment të kalojë në vendin më të papërshtatshëm të mundshëm, sërish ka të drejtë të lejohet të kalojë edhe pse kjo është një rrezik më shumë në rrugët tona tepër të pasigurta.
Me këto mendime në kokë po zvarris këmbët me hapa të ngadaltë drejt makinës së parkuar diku larg, e ndërsa dëgjoj kolegen time që më tregon për virozën e fundit që qarkullon në qytet, filloj të vë në dyshim nëse më kujtohet saktë vend-parkimi apo edhe sot si jo për herë të parë jam duke ecur në drejtimin e gabuar. Për një gjë jam e sigurt gjithsesi, se e vetmja gjë që njeriu do në një pasdite të tillë, (pra unë), është të mbërrijë sa më parë në shtëpi, duke iu shmangur sa më shumë të jetë e mundur kaosit dhe trafikut që mbizotëron në rrugë. Së fundmi kam filluar t’i drejtohem vetes në vetën e tretë, e mendoj se së shpejti duhet ta ndryshoj këtë gjë.
Por hëpërhë po e mbaj në këtë formë dhe nuk mund të mos shoh dritën e fortë që çan përmes reve dhe ndriçon të gjithë kurorën e Dajtit. Një gjë tjetër e sigurt më kalon nëpër mend, një dije që më vjen nga fizika dhe natyra e dyfishtë e dritës. Nuk di përse po i mendoj të gjitha këto, por papritmas ndjej peshën e grimcave të saj, sepse po, faleminderit fizikës dhe drita ka peshë. Por nuk po e shoh diellin, ai tashmë është pas shpinës time e rrezet e dritës edhe pse unë jam një qënie tërësisht e papërfillshme që endet rrugëve të këtij qyteti, përthyhen butësisht dhe hedhin në trotuar hijen time e cila nxiton më shumë se hapat e mi të ngadaltë për të mbërritur.
Ja më në fund e shquaj, por bashkë me makinën shoh se një tjetër mjet më paska parkuar dysh në krah. Pa u lodhur shumë i flas vajzës që më shfaqet përballë si vjedhurazi, me gjysëm vështrimi shkaraz, a thua se nuk e ka lënë mjetin në mes të rrugës në mënyrën më tëgabuar të mundshme, dhe ndërsa kërkoj ngultazi sytë e saj që qëndrojnë pas syzeve të diellit, i flas pa hezitim. Ma hap pak rrugën të dal!
Sot fati më zgjodhi mua, të më zëjë rrugën time të thjeshtë një vajzë me një zë të mrekullueshëm, për të cilën kam duartrokitur dhe jam lutur në heshtje të fitonte konkurset muzikore sa herë dilte në skenë. Isha gati të thërrisja, hej je ti e famshmja këngëtarja ime e dashur… Por kolegia ime ma ka rrëmbyer fjalën nga goja dhe me shumëkujdes, dashuri e gati përkëdhelje i ka renditur tashmë të gjitha mendimet e mia drejtuar asaj, idhullit tim muzikor.
Por më kot… Ajo uli kokën dhe në mënyrën më shpërfillëse të mundshme hyri në makinë dhe u largua duke na lënë me një shije aspak të këndshme. E kë? Ne, që gati sa nuk i thamë faleminderit që na zure rrugën. As edhe një buzëqeshje të vetme për be. Dhe unë që mbeta me çelësa në duar duke parë me habi shoqen time. Hej ç’bëhet kështu jam gati të bërtas, por ja që edhe kësaj here nuk e bëj.
Epo, mesa duket, herë pas here, në jetën tonë të zakonshme hyn dhe elementi i përrallës së bukur e cila si çdo përrallë mbaron shpejt…
Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s