Stacioni

E kupton? E gjitha kjo qe thame lidhet vetem me te.

Ndoshta dhe e kuptoj por ndodh qe te me duket me qarte cdo gje kur eshte ne kufijte e moskuptimit.

A e kupton? – Me pyesin ende syte e tu ndersa une tashme e kam humbur fillin e te gjithes. Dhe nuk ndjehem keq per kete humbje. Ndodh qe me pelqen te humb, sepse humbja nuk eshte aq e hidhur kur vjen ne forme shtegu. Shtegu i udhes se daljes.

E paskam kuptuar, mendoj nxitimthi ndersa mbyll syte ne menyre te menjehershme pas pyetjes tende. Po eshte pikerisht keshtu. E gjitha lidhet me te dhe me asgje tjeter. E ne te njejten kohe lidhet me gjithcka qe vendoset ne rradhe per te marre kuptim brenda saj.

Te lutem me thuaj qe e kupton. – gati sa nuk ndjej veshtrimin tend te me thyhet brenda.

Koha eshte fajtorja, e kam kuptuar tashme. Eshte koha si ai koncepti qe na shpjegon ne menyre rradhitese ndodhite e te shkuares, te tashmes e te ardhmes. E shkuara qe vjen pafund si nje enderr, si nje tymnaje qe tretet pas cdo humbje e ringjallet pas cdo shkendije te tashmeje. E ardhmja, e cila qendron si nje shenjester per tu mberritur e qe largohet me shume kur e pret me padurim, por qe vjen aq shpejt kur aq shume i druhesh.

Koha.

Sikur te kisha tre monedha te arta te mund te bleja te gjithe friken e te ardhmes e ta hidhja ne fund te detit. Sikur deti te mjaftonte per te mbajtur te gjithe friken e botes dhe te na linte te lire. Sikur te kisha tre monedha qe do te vezullonin ne driten e henes, do ta kisha perdorur fuqine e universit per ta shmangur kohen.

E pamundur, e pamundur, e pamundur, e mendoj, jam e bindur per kete, jam e bindur ne friken time.

Cfare po mendon? – vjen pyetja e rradhes me aq te drejte ndersa pres qe e gjitha te shkoje e te kthehet ne te shkuar. Serish koha me qendron aty si nje barre e rende per tu perballuar. Do doja te ngjisja ate malin e larte e te thepisur, me mire do e zgjidhja ate perballe pergjigjes se kesaj pyetje. Por nuk e ngjis dot malin, dhe serish rrokullisem dhimbshem perballe teje.

Nuk di si te ta them, si te ta tregoj, si te ta shpjegoj ate qe ne te vertete ndodh brenda trurit tim. Ndersa ai nuk i bindet rregullave te te arsyeshmes, por rend te mberrije te ardhmen, te me paraprije ne ate qe aq shume druhem ta jetoj. E frika ime e ka lene te lire, te guxoje. Si mundet te guxoje frika? Thjesht nuk mundet, se po te guxonte do te quhej kurajo e jo frike. Nuk di as une se cfare po mendoj e si po me ngaterrohen te gjitha por nuk shpetoj dot. E kush mundi tjeter te shpetonte nga e ardhmja ne kete jete? Ne kete jete thashe? Se ne tjetren ndoshta ka shpetim, sa do doja te isha e bindur ne friken time te padijes.

Cfare po mendon pra?

Si te ta them, ndoshta me mire me nje menyre te terthorte, por dhe kur zgjedh rrugen e terthorte nuk eshte e lehte te pershkruaj. Me vjen ne ndihme ai rrefimi nga librat e shkolles. 

Ata u ulen ne stacionin e trenit, dhe ndersa minutat iknin, duart e saj te ftohta nuk jepnin e merrnin me asnje grime ngrohtesie. Ndarja ishte aty, kishte mberritur para tyre.

Advertisements

One thought on “Stacioni

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s