Merrme me vete…

Erdhi serish i nxehti i perveluar. E c’ka me shume se i nxehti yne, pervelimi i shkretetires? Te gjithe qe si une jetojne ne qytetet e betonuara dhe per fat te keq pa shume hapesira te gjelbra, me kuptojne sesi ndjehem kur e kam aq te veshtire te ushtroj nje nga funksionet thelbesore te jetes, te marr fryme…Po kerkoj shume e di!


Po thoja qe ishte nje cast sot ne mengjes kur ulur perpara makiatos time te dashur dhe per fat nen hijen e nje peme, perpiqesha te gjeja freski, por puhiza e lehte qe nisi te frynte ishte shume e ngrohte, aq e ngrohte sa avulli qe leshonte filxhani i cili zakonisht me duket aq i mire e ndjelles, sot mu duk si nje duhme mbytese prej te ciles duhet te largohesha nga syte kembet…

Degjo m’u drejtua kolegia, se kondicioneri ne sallen e mbledhjeve nuk po ftoh mire sot, madje as dje. Ky lajm me erdhi si nje rrufe ne qiell te hapur, por mesa duket edhe sot nuk na la ne balte. Faleminderit!

Tani ka rene muzgu, dhe bashke me diellin u zhyt ne det dhe ndjesia e te nxehtit qe e shoqeron kete akt kaq te admirueshem diellor… Po filloj te ndjej ate ndjesine e clirimit qe njeriu perjeton te premten mbrema,… Sidomos kur e premtja te gjen ne shoqerine e nje gote vere dhe muzikes qetesuese. Me ne fund pak qetesi…

Merrme me vete…


(Foto nga web)

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s