Pa titull…

Ti më the të ikim larg, dhe si një fëmijë ta zgjata dorën e të ndoqa pas në rrugëtimin tonë. 

Ti më the eja aty ku askush nuk do të mund të shkojë ndonjëherë dhe unë u nisa drejt teje.
Të kërkova në ëndrrën më të largët sepse ajo ishte ëndrra jonë dhe nuk kishte më vende të lira në të.
Të prita pafund të mbërrije në destinacion, por ti si një anije që ka humbur rrugën, nuk erdhe më.
Dhe nëse ndonjëherë erdhe e s’më gjete dot, dije unë nuk jam duke të pritur, jo më!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s